درسنامه ۲: ساختار کلی دستورات در لینوکس
پس از یادگیری دستورات سادهای مثل pwd و cd, وقت آن رسیده با ساختار عمومی دستورات در لینوکس آشنا شویم. بسیاری از فرمانها بدون گزینهها (Options) و آرگومانها (Arguments) کارایی محدودی دارند؛ بنابراین شناخت این اجزا برای استفادهٔ واقعی از محیط خط فرمان ضروری است.
الگوی عمومی
COMMAND: نام برنامهای که میخواهیم اجرا کنیم.[OPTIONS]: تنظیمات اختیاری که نحوهٔ اجرای برنامه را تغییر میدهند.[ARGUMENTS]: دادههایی که فرمان روی آنها عمل میکند.
نکته: لینوکس به بزرگی و کوچکی حروف حساس است؛ ls, Ls و LS سه فرمان متفاوت محسوب میشوند.
بخش COMMAND
هر فرمان در واقع برنامهای است که هستهٔ سیستمعامل را برای انجام کاری مشخص فراخوانی میکند. مثال: pwd مسیر پوشهٔ فعلی را چاپ میکند.
بخش OPTIONS
گزینهها رفتار فرمان را تغییر میدهند و معمولا با یک خط تیره (-) یا دو خط تیره (--) آغاز میشوند.
فرمان بالا گزینهٔ --help را به pwd میدهد و راهنمای استفاده از آن را چاپ میکند.
بخش ARGUMENTS
آرگومانها دادههایی هستند که فرمان روی آنها اعمال میشود. برای مثال:
در اینجا help فرمان است و pwd آرگومانی است که مشخص میکند کدام راهنما نمایش داده شود.
مرور
- COMMAND اجباری است و دستور اصلی را تعیین میکند.
- OPTIONS رفتار فرمان را سفارشی میکنند و میتوانند صفر یا چند مورد باشند.
- ARGUMENTS ورودیهای عملیاتی هستند و تعدادشان بسته به فرمان متغیر است.
در درسنامهٔ بعدی، به سراغ فرمان ls میرویم و گزینههای رایج آن را بررسی میکنیم.